| تبليغات | X |
|
هیچ
|
این بود هستیم
که با سر انگشت باد ویران شد !!!
این نغمه ی عزاست که من عشق مرده را
امشب به گور می برم
و خاک می کنم
وز اشک غم که می چکد از چشم آرزو
رخ پاک می کنم !
جز سایه ای ز خویش
آیین آینه
خود را ندیدن است ! ! !
که بازیگر مات این صحنه بودم
چو مرد فسون گشته ی خواب بند
شگفتا !
که را بخت آ ن داده اند
که چون من تماشاگر بازی خویش باشد ؟
دم به کله می کوبد و
شقیقه اش دو شقه می شود
بی آنکه بداند
حلقه ی آتش را خواب دیده است
عقرب عاشق
(حسین پناهی)
